Trots als werkwoord

Soms lijkt trots iets om voorzichtig mee om te gaan. Zeker in onze sector. We doen wat nodig is, niet meer en niet minder. En toch merk ik hoe belangrijk het is om dat woord wél uit te spreken. Trots. Op jezelf. Op je collega’s. Op de veterinaire sector als geheel. 

Dit jaar laat opnieuw zien hoe groot onze betekenis is. De maatschappij is nog steeds blij met ons – misschien wel meer dan we zelf durven te erkennen. Juist daarom raakt het me wanneer diergeneeskundestudenten zeggen dat ze niet altijd durven te vertellen wat ze studeren. Alsof passie en vakmanschap iets zijn om te verbergen. Dat mogen we ons aantrekken. Niet uit schuld, maar uit verantwoordelijkheid. Want wie wij zijn en wat wij doen, doet ertoe. Elke dag weer. In spreekkamers, stallen, keukens en achter schermen. 

Laten we dit jaar gebruiken om trots actiever te maken. Door elkaar te steunen. Door het verhaal te blijven vertellen. En door zichtbaar te blijven staan voor ons vak. Trots is geen eindpunt. Het is een begin.

Liever het filmpje bekijken? Zie hieronder.